De opkomst en ondergang van het Ottomaanse Rijk
Elke opkomst kent strijd, en elke val heeft redenen die vaak worden verhuld door de gevolgen van deze gebeurtenissen. De zon van het Ottomaanse Rijk, een van de grootste rijken uit de geschiedenis, kwam op en scheen lange tijd, maar zoals bij elke dynastie was de val donker en gestaag.
Het Ottomaanse Rijk werd in 1299 gesticht en groeide uit Turkse stammen in Anatolië. De Ottomanen genoten een groot aandeel in macht tijdens de 15e en 16e eeuw en regeerden meer dan 600 jaar. Het wordt beschouwd als een van de langst durende dynastieën in de geschiedenis van heersende rijken. De macht van de Ottomanen werd doorgaans gezien als de macht van de islam. Het werd als een bedreiging gezien door West-Europanen. De heerschappij van het Ottomaanse Rijk wordt gezien als een tijdperk van regionale stabiliteit, veiligheid en vooruitgang. Het succes van deze dynastie wordt toegeschreven aan het feit dat zij zich aanpasten aan veranderende omstandigheden, waardoor de weg werd vrijgemaakt voor culturele, sociale, religieuze, economische en technologische ontwikkeling.
De geschiedenis van het Ottomaanse Rijk
Het Ottomaanse Rijk groeide uit tot gebieden die verschillende delen van het huidige Europa omvatten. Het strekte zich uit over Turkije, Egypte, Syrië, Roemenië, Macedonië, Hongarije, Israël, Jordanië, Libanon, delen van het Arabisch Schiereiland en delen van Noord-Afrika tijdens zijn hoogtepunt. Het totale oppervlak van het rijk besloeg ongeveer 7,6 miljoen vierkante mijl in 1595. Terwijl het uiteenviel, werd een deel ervan het huidige Turkije.
De oorsprong van het Ottomaanse Rijk
Het Ottomaanse rijk zelf verscheen als een gebroken draad van het Seltsjoekse Turkse Rijk. Het Seltsjoekse Rijk werd in de 13e eeuw geplunderd door Turkse krijgers onder Osman I die profiteerden van de Mongoolse invasies. De Mongoolse invasies hadden de Seltsjoeken verzwakt, en de samenhang van de islam stond onder gevaar. Na de instorting van het Seltsjoekse Rijk kregen de Ottomaanse Turken macht. Ze namen de controle over de andere staten van het Seltsjoekse Rijk over, en geleidelijk, tegen de 14e eeuw, werden alle verschillende Turkse heerschappijen overwegend door Ottomaanse Turken geregeerd.
De opkomst van het Ottomaanse Rijk
De opkomst van elke dynastie is meer een geleidelijk dan abrupt proces. Het Turkse rijk dankte zijn succes aan het uitstekende leiderschap van Osman I, Orhan, Murad I en Bayezid I, aan zijn gecentraliseerde structuur, goed bestuur, voortdurend uitbreidend grondgebied, controle over handelsroutes en georganiseerde, onverschrokken militaire macht. De controle over handelsroutes opende de deuren naar grote rijkdom, wat een belangrijke rol speelde in de stabiliteit en verankering van het bewind.
De periode van grote expansie
Duidelijker werd het Ottomaanse Rijk zijn hoogtepunt bereikt met de verovering van Constantinopel, de hoofdstad van het Byzantijnse Rijk. Constantinopel, dat als onveroverbaar werd beschouwd, werd op de knieën gedwongen door afstammelingen van Osman. Deze verovering vormde de basis voor verdere uitbreiding van het rijk, waaronder meer dan tien verschillende staten in Europa en het Midden-Oosten. De literatuur over de geschiedenis van het Ottomaanse Rijk noemt dit tijdperk de periode van grote expansie. Veel historici schrijven deze expansie toe aan de ongeorganiseerde en krimpende staat van de bezette gebieden en de geavanceerde en georganiseerde militaire macht van de Ottomanen. De expansie ging verder met de nederlaag van de Mamelukken in Egypte en Syrië. Algiers, Hongarije en delen van Griekenland vielen ook onder de paraplu van de Ottomaanse Turken in de 15e eeuw.
Uit de stukken over de geschiedenis van het Ottomaanse Rijk blijkt dat, ondanks dat het een dynastie was, de positie van alleen de opperste heerser of sultan erfelijk was; alle anderen, zelfs de elite, moesten hun posities verdienen. In 1520 lag de heerschappij in handen van Suleiman I. Tijdens zijn bewind verwierf het Ottomaanse Rijk meer macht, en een strenge rechtspraak werd erkend. De cultuur van deze beschaving begon te bloeien.
De neergang van het Ottomaanse Rijk
De dood van sultan Suleiman I markeerde het begin van een tijdperk dat leidde tot de achteruitgang van de Ottomaanse dynastie. De belangrijkste reden voor de neergang bleek opeenvolgende militaire nederlagen te zijn, waarvan de meest prominente de nederlaag in de Slag bij Lepanto was. De Russisch-Turkse oorlogen leidden tot de aantasting van de militaire macht. Na de oorlogen moest het rijk verschillende verdragen tekenen, en het verloor veel van zijn economische onafhankelijkheid. De Krimoorlog bracht verdere complicaties.
Tot de 18e eeuw was het centrale hart van het rijk verzwakt, en verschillende rebellieën leidden tot het voortdurend verlies van gebieden. Met politieke intriges in het sultanaat, de versterking van Europese mogendheden en economische concurrentie nu nieuwe handelsvormen werden ontwikkeld, bereikte het Turkse Rijk een uitgeput stadium en werd het aangeduid als de "Zieke man van Europa". Het werd zo genoemd omdat het al zijn opmerkelijkheid had verloren, economisch instabiel was en in toenemende mate afhankelijk van Europa. Het einde van de Eerste Wereldoorlog markeerde ook het einde van het Ottomaanse Rijk. Turkse nationalisten schaften het sultanaat af, en tekenden het Verdrag van Sèvres.
Het laatste woord
Elke opkomst kent een val, maar de Ottomanen regeerden gedurende een periode van 600 jaar, en het kostte een Wereldoorlog om er een einde aan te maken. De Ottomaanse Turken worden nog steeds herinnerd om hun moed, culturele ontwikkeling en diversiteit, innovatieve ondernemingen, religieuze tolerantie en architectonische wonderen. Het beleid en de politieke infrastructuren ontwikkeld door de late Turken functioneren nog steeds, zij het in verbeterde of gewijzigde vormen.